Oktober 2018 heb ik het grandioze plan op gevat om mee te doen aan de Mallorca 312. 
Maar eigenlijk was het zaadje al eerder gepland, tijdens The Ride verteld Martin Lukasse van QlaQwork vol enthousiasme over deze Gran Fondo. Ergens in september kwam dat weer terug toen ik een week op Mincorca samen met Veerle Goossens aan het fietsen was. Daar bedacht ik mij ik doe mee. In oktober schreef ik mij in en ik startte vol goede moet aan dit traject.  Na dat ik dat jaar The Ride had gedaan en nog vele andere toffe fiets evenementen wilde ik weer een nieuwe uitdaging. Dit was het eerst volgende doel voor volgend jaar, een zeer goede motivatie om de winter weer door te gaan trainen.     Ook begon ik met een nieuwe coach Martin dus, met een andere visie en manier van trainen wat ervoor zorgt dat ik een totaal andere trainingsprikkel kreeg.           Het begon goed, de eerst 2 weken rust. Eind oktober start ik echt en heb de hele winter lekker getraind. En als eerste doel niet binnen te gaan zwiften #zwifisvoorwatjes… dit heb ik de hele winter geroepen, en het lukt super goed. Lekker op de gravelbike mijn Specialized Diverge reed ik de hele winter lekker buiten. Met mooi wat dikke banden er onder cross ik heel wat padjes af in de omgeving.        Trainen gaat goed, mentaal zit het lekker en ik wilde wel een uitdaging als test. Wat kan dan beter dan De Drenthe 200. Hier zal ik verder niet te ver uit wijden maar ik zat in een Flow… pas bij 190 km schrok ik wakker hun ben ik hier al. Ik was echt verbaast dit gaf mij zo’n goede boost.   Ook de maanden erna zat ik lekker in mijn trainingsflow. Tuurlijk heb ik nog weleens dagen dat het niet helemaal wil. Maar over het algemeen ging het mij makkelijk af. Ik vond het ook leuk om te trainen dat scheelt natuurlijk ook. De laatste weken waren wel wat zwaarder en ook mentaal. Je traint er natuurlijk naar toe en op een geven moment wil je ook gewoon gaan…   De weken voor vertrek ben je natuurlijk er veel mee bezig. Mijn fiets werd bij Stouwdam Assen klaar voor gemaakt en natuurlijk had ik al voor mijzelf een eet plan gemaakt. Alles lag klaar om mee te gaan. Niks liet ik aan het toeval over. De laatste maanden gingen de trainingen erg goed, geen blessures niks… kleine week voor vertrek ga ik nog langs bij Ed Schaafsma om mijn benen goed los te masseren en dan moet ik er wel klaar voor zijn.     De rust week begon onrustig, op het werk overleed een cliënt waarvan ik persoonlijk begeleider was waardoor het een superzware week is vooral mentaal. Mede hierdoor had ik het erg. Dus een rust week had ik niet echt. Het weekend voor de 312 kon ik lekker rustig rijden op de fiets. Benen voelden goed en ik had er echt zin in. Ik geloofde erin, ik geloofde dat ik er klaar voor was en dat ik het aan kon. Maandag heel vroeg vloog ik naar Mallorca, zodat ik dezelfde dag al een ritje kon maken. Zogezegd zo gedaan, die maandag helaas alleen wel in de regen maar wat vond het heerlijk weer beetje echt klimmen. En het is er zo mooi! Met de regen van die dag kon ik meteen mijn nieuwe regenjas uit testen. 
Die ik op het laatste moment toch nog maar mee nam. Als vaste prik reed Martin nog lek, dit bleef die bijna doen voor de rest van de week. ☺   Dinsdag stapte ik weer op de fiets voor een mooie tocht. En dat was het zeker het weer was goed. En hebben lekker geklommen. Ik was tevreden en kon lekker mee komen met de groep, alleen met het klimmen moest ik er nog even in komen. Maar al met al kon ik tevreden zijn. Middags stap ik van de fiets af en denk nog… oef wat valt dit zwaarder dan anders. Mogelijk de warmte of het vele klimmen, ik besloot rustig op bed te gaan liggen in de hoop nog dat het mee viel. Avonds kreeg ik al geen eten meer weg, nou als ik geen zin in eten heb dan weet ik zelf ook dat het niet goed is. Maar heb nog 4 dagen dacht ik. Maar nachts gaat het helemaal fout. Een paar keer eruit geweest en veel last van buikpijn. De volgende ochtend krijg ik moeizaam mijn ontbijt weg en stapte op de fiets, tegen beter weten in natuurlijk. Na 10 km heb ik de groep laten rijden ik kwam niet verder. Zelf ben ik nog rustig door gefietst tot Coll de Soller om uiteindelijk toch nog even naar boven te klimmen. 
En daarna heel snel naar beneden te rijden. Bij terugkomst ging ik gelijk plat en ik werd alleen maar zieker. Aan het eind van de middag had ik koorts en verschrikkelijke buik en maagpijnen. Ondanks dat ik vroeger echt veel gereisd heb en echt wel wat gewend ben. En doordat werk ik in de zorg werk waarbij Noro mij ook niet geheel onbekend is. Maar dit had ik volgens mij nog nooit eerder mee gemaakt. Zo ziek.   De hele dag heb ik nog op bed gelegen, ik kon bijna niks eten en drinken. Alles wat ik binnen kreeg was te veel. Ook woensdag heb ik alleen maar op bed gelegen, donderdag dacht ik op te knappen, nog een nieuwe banden gehaald want ook ik had lek gereden. Maar helaas werd ik middags weer ziek en avonds was het echt weer heel erg heftig. Vrijdag was ik helemaal leeg ik had al die dagen nauwelijks gegeten en gedronken. Tijdens het ophalen van de startbewijzen was was ik leeg en moe. Dit was mij al te veel, ik hoopte dat sfeer mij goed zou doen en alles spontaan zou verdwijnen. Na heel lang twijfelen echt heel lang twijfelen en vele tranen en bellen met mijn vriend en app contact met mijn fietsmaatje besluit ik om naar hun te luisteren. Ik ga naar huis… Die zelfde avond stap ik nog op het vliegtuig naar huis.  Het voelde eigenlijk wel als een goed besluit. Midden in de nacht kom ik thuis, mijn vriend staat mij op te wachten op Schiphol, die schrikt zich rot. Lijk bleek, wallen tot aan mijn knieën en mager bekkie en een kop als een oorwurm. Gelukkig zit alles mee, en zijn we snel thuis. Zaterdag lig ik thuis nog de hele dag op bed en bekruipt mij het gevoel… Had ik het niet moeten proberen?? Ik voel mij er echt kut onder. De andere deelnemers behalen allemaal de finish, super goed en ben ook oprecht super blij voor ze! Maar ik had ook zo graag gereden! Heb ik hiervoor nou zo knetter hard getraind. Zondag besluit ik even op de gravelbike te stappen na 15 km ben ik op…. Dit had ik nodig het gevoel dat het echt niet kon. Laatste km kuip ik zowat naar huis en lig weer snel in bed. Woensdags pas voel ik mij weer een beetje mens worden en pak ik de trainingen weer rustig aan op. En tuurlijk doet het nog steeds een beetje pijn. Maar het is het enige en juiste besluit geweest om naar huis te gaan.   En nu? Volgend jaar poging 2…    
Mijn fiets & ik: ‘Fietsen voor Everdiena’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *